Ik dacht ook altijd dat het hebben van kinderen bewust maakte. Ik kan me moeilijk voorstellen dat je ’s ochtends om 7 uur uit je bed gehuild wordt - met liefde natuurlijk - en je dan niet bewust bent van je kind. Als dat zo is moet er worden ingegrepen. Als kindersloze hoor ik alleen soms in de verte het huilende kind van de buren. Ik ben me er al nauwelijks meer bewust van. Mensen die zich bewust zijn van alles wat ze niet hebben zijn arm en ongezond. Zo bezien kan ik me voorstellen dat bewust kinderlozen klagen.

De volkskrant bericht dat wij - de bewust kinderlozen - een zwijgende groep zijn waarbij veel woede en frustratie los komt als je er naar vraagt. Dat is waar. Ik ben een tevreden mens, maar als je me vraagt wil ik best boos en gefrustreerd worden, en als je de juiste vraag stelt veins ik het niet eens. Om de kans op frustratie te vergroten vraagt men het best naar mijn jeugd, niet naar mijn kinderen.

Een van de redenen dat kinderlozen boos en gefrustreerd zijn is dat “57 procent vindt dat de overheid ouders financieel bevoordeelt.” Dit is natuurlijk geen mening. Dit is een feit. Kinderbijslag, vrijwel gratis kinderopvang, belastingvoordelen, wat ik er verder ook van vind: dit is financiele bevoordeling. Het is mij wel eens opgevallen dat mensen die onbewust kinderen hebben erg boos worden als dit onderwerp wordt aangesneden. Wat ik overigens nooit doe. Mensen met kinderen zijn vaak erg gevoelig, ze slapen weinig en hun op eigen kind geconcentreerde liefde brengt veel angst met zich mee. Boosheid en frustratie liggen op de loer, dus ik snijd zo min mogelijk aan. Ik mijd ze een beetje.

Ook lees ik dat ik mij niet serieus genomen voel. Dat klopt. Heerlijk. Ik ben 31 en dan krijg je nog wel eens de vraag of je nu-dan-toch-niet-eindelijk eens kinderen wil. Nee. Marjolein dan. Nee. Oh. Ik word vervolgens aangezien voor iemand die is blijven steken, die nog niet helemaal volwassen is of wil worden. Voor iemand die geen 31 is, maar 21. En dat is goed. Heel goed. Want 21 is de ideale leeftijd. Je mag alles, maar hoeft niets. Alle fouten worden je vergeven - want je bent nog jong - en de samenleving (dat zijn de mensen met kinderen) kijkt naar je met een mengeling van hoop en vrees, vertroeteling en zorg. I’ve got them cornered.

De boter escapades zijn een van de zeer weinige ongezonde eetgewoonten die men hier kan waarnemen. De inwonende Boeddhisten hier eten gezond op het ziekelijke af. Biogiologische vijf elementen ajurvedische, seizoensgebonden, klimaat compenserende, vochtuidrijvende, galblaasmasserende maaltijden zijn de norm. Men is hier niet ongezond bezig. Men is hier arm, dat wel. Wie leeft om te mediteren, leeft niet om te werken en werkt ook niet om te leven. Wie leeft om te mediteren mediteert en heeft geen nagel om z’n kont te krabben - maar een goed humeur desalniettemin.

De mensen hier zijn arm en slank of te dun. Zouden armen door de eeuwen heen zo geneigd zijn tot vet eten, dat drang tot vet eten in armoedige tijden onderdeel menselijk genoom is geworden?

Neem flinke kist met appelen en een enorme pan. Ik heb hiervoor van die geel groene appelen gebruikt die lekker zijn om te eten, maar beter om mee te koken. Daarmee onderscheiden ze zich van hun soortgenoten die wat melig smaken maar ook wel kunnen worden gebruikt om te koken.

Houdt bij de hand cacao, rozemarijn, honing, gember, kaneel in genoemde volgorde.
Als je met deze ingredienten voor ogen geen visioen van appelcompote hebt kun je desalniettemin trachten het recept te volgen, maar om trouw te blijven aan de idee van intuitief koken, doe je er goed aan met een open geest door je keukenkastjes te blijven neuzen totdat er zich een beeld vormt van de appelcompote. Pas daartoe de ingredienten naar eigen inzicht aan.

Schil de appelen, ontdoe ze van klokhuizen.
Zet de appels op met een beetje water (zodat ze niet ogenblikkelijk aanbakken).
Wacht even.
Voeg snufje cacao toe, zo weinig dat u het gevoel heeft dat het de moeite niet is. Doe eventueel hetzelfde met wat cardamon.
Voeg wat rozemarijn toe. Mag veel, maar ik heb het gehouden bij een beetje. Zo´n beetje waarvan je nog net denkt dat het er toe doet.
Voeg zoveel honing toe als lekker.
Voeg flinke hoeveelheid gember toe, veel meer dan je op enig ander recept zou aantreffen. Gember heb ik in een onnadekende bui eens door een knoflookpers geprobeerd te duwen. De knoflookpers begaf het. Gember laat zich echter prima raspen op een fijn raspje.
Roer alles goed door elkaar. Zie hoe de appels het beginnen te begeven, ze maken moes van zichzelf als we niet oppassen.
Voeg kaneel toe.
Kijk zacht roerende toe hoe de appels steeds verder verdwijnen. Haal op het juiste moment de pan van het vuur zodat er nog iets van structuur in enkele appels zit.

De fijnbesnaarden onder u zullen hebben opgemerkt dat dit recept ook in harmonie is met de principes van vijf elementen koken.

Eet op en / of stop het in een weckpot.

In werkelijkheid (werkelijkheid?) logeer ik bij een kudde boeddhisten die zich afgezonderd hebben in een dalletje. De laatste mode is om houten chaletjes tegen de zonzijde van het dal te bouwen. Vanochtend heb ik er een van binnen in de sur couche gezet. Primer, in goed Nederlands.

Over enkele dagen een recept met appels op deze site, want we hebben hier geen idee wat met al die appels aan te vangen. Wecken dan maar? Binnenkort authentieke Tibetaanse appelcompote. Samsara´s beste…

Hij was gevaarlijk geplaatst, schijnt.

Ga boeven vangen.

In de strijd tegen burgers fietsers jat de politie fietsen.
Verplaats ik mijn fiets niet binnen 30 minuten, wordt hij weggesleept. ‘Hieraan zijn kosten verbonden’. Gelukkig ken ik mijn framenummer uit mijn hoofd, dan kunnen ze hem eenvoudig terugvinden in het depot.

Wellicht zou de gemeente Utrecht meer fietsenstallingen moeten bouwen. Geen slecht plan, maar wat mij betreft hoeft het niet. Grote stedenproblematiek, die fietsen. Laten we dat zo houden, laten we zorgen dat dit het allerlaatste grote stedenprobleem is dat we nog op te lossen hebben. We zijn een welvarend land, dan. En laten we de chaos omarmen. Laten we op maandagochtend uitademen bij het aanschouwen van de duizenden bijeen geworpen fietsen, allen strijdend om een plek op aarde (nabij het station). Laten we er geen fileprobleem van maken waar politici jaren over kunnen zeuren. Dit is iets van ons, burgers, mensen. Laten we wensen, vanuit ons hart, dat dit ons grootste probleem is. En laten we er geen enkele praktische oplossing voor bedenken. We werpen ons brik er tussen en glimlachen sereen terwijl we door de bruisende menigte naar een overvolle vertraagde stoptrein kuieren om daar een sardientjesmeditatie beleven. We zijn kuddedieren. Kom in contact met de kudde in jezelf. Be a part of it. Let it be. Water stroomt, fietsen fietsen, mensen leven op een hoopje.

Als afkorting is Broncode een ‘recursief acroniem’ en een knipoog naar gebruikers en programmeurs van Open Source software. Een veel gebruikte programmeertaal PHP staat voor Php Hypertext Preprocessor. Het eerste software gerelateerde project dat een recursief acroniem als naam gebruikte is waarschijnlijk GNU, wat staat voor Gnu’s Not Unix. Op de engelstalige site van wikipedia is een hele lijst dergelijke afkortingen te vinden.

voor mij?

Open Source software neemt gestaag toe in populariteit. Het werd lange tijd geassocieerd met ‘nerds’ en professionals. Dat is niet nodig. Mijn zeer aantrekkelijke sexy vriendin gebruikt ook Linux op haar laptop. Gewoon om te internetten, chatten, filmpjes te kijken, muziek te luisteren. Kunt u Windows installeren? Dan kunt u Linux zeker installeren! Kunt u Windows niet zelf installeren? Dan kunt u Linux waarschijnlijk wel zelf installeren! U kunt het gratis proberen en voor altijd gratis blijven gebruiken, het kost namelijk niets.

Open Source

Ik ben een groot voorstander van Open Source software. Open Source betekent dat code waarin programma’s zijn geschreven openbaar is. Dat lijkt voor de gewone gebruiker niet interessant, maar dat is het wel. Grote monopolisten als Microsoft kunnen misbruik maken van hun positie, mede doordat hun code niet openbaar is. Bovendien weten we niet wat software precies doet als de code niet openbaar is, niemand kan het immers controleren. Wat doet een stemcomputer? Mogen we dat even controleren?

De kans is groot dat u Windows op uw computer heeft en dat deze computer regelmatig ‘naar huis belt’ om allerlei gegevens door te geven aan het moederbedrijf. Hoe voelt dat, als u niet weet wat Microsoft precies op uw computer doet? Hoe voelt dat, als overheden en bedrijven allemaal afhankelijk zijn van een enkel bedrijf voor hun software leveranties?

Dat voelt niet goed en langzaam maar zeker komen overheden hier dan ook tegen in het geding. Lees daarover bijvoorbeeld hier en hier.

vooruitgang

De technische ontwikkelingen gaan nog steeds snel, maar de software ontwikkelingen zouden nog veel sneller kunnen gaan als iedereen die dat wil hieraan bij kan dragen. Dat blijkt uit de vele duizenden open source programma’s wsaarin nieuwe ideeen worden gelanceerd en uitontwikkeld. Wanneer u alleen gesloten software gebruikt ben u internet wellicht gaan associeren met ‘virussen’, ’spyware’, ‘adware’, ‘crashes’ en andere problemen. Het internet lijkt wel gevaarlijk! Maar er zijn computers - zonder windows - die daar helemaal geen last van hebben. Als u een open source besturingsprogramma zoals Ubuntu installeert (gratis), heeft u nergens last van. De code is door duizenden programmeurs wereldwijd ontwikkeld en mede-daardoor oerdegelijk. Deze website wordt geserveerd door middel van Open Source software. Ik heb deze website gemaakt op een laptop met een open source besturingsprogramma (Ubuntu Linux) en door middel van uitsluitende open source software.

gratis?

Veel open source software is gratis! Het is vrije software, u hoeft geen rare licentievoorwaarden te aanvaarden die u allerlei beperkingen opleggen, veel geld kosten en voortdurend vragen om ‘activeren’ en ‘verlengen’. Ook als u gewoon Windows blijft gebruiken is er een gratis versie van Office, de gratis internet browser Firefox en vele andere programma’s.

Open Source is niet hetzelfde als gratis, al is veel Open Source software wel gratis of zeer goedkoop.

Broncode communiceert nog vooral in tekst, maar wellicht moet dat veranderen. We leven in een beeldcultuur, schijnt. Dat staat dan tegenover een.. ‘leescultuur’, ‘lettercultuur’, ‘praatcultuur’, ‘denkcultuur’? Ik heb inmiddels zo vaak gehoord dat ik in een beeldcultuur leef dat ik het bijna begin te geloven. Ik ben van nature echter niet geneigd dingen te geloven, eerder om ze in twijfel te trekken.

Wat was er voor de beeldcultuur? Kranten met kleinere plaatjes. En daarvoor? Ruim honderd jaar geleden was het analfabetisme nog aanzienlijk in Nederland, wereldwijd is het dat nog steeds. Hoe lang heeft de lees- en lettercultuur eigenlijk bestaan? Wat voor cultuur leefden we daarvoor? Er waren minder media, maar we konden ook niet lezen. Een ‘werkcultuur’ wellicht? Dat is onwaarschijnlijk, want we werken harder, of in ieder geval productiever dan ooit. Bovendien leven we nog steeds in een werkcultuur - beeldcultuur of niet. Wellicht was het een ‘zelf nadenken cultuur’, dat gebeurt minder en minder lijkt het. Of het was gewoon een ‘maak eens een praatje met je buren frisse lucht cultuur’.

Wat ik zonder twijfel geloof is dat beeld op internet een grote vlucht neemt. Wellicht door onze ‘cultuur’ maar wellicht ook gewoon omdat het kan. De filmpjes op geweldige site ‘best docus online’ worden waarschijnlijk niet al te best geindexeerd in de zoekpagina’s (al is het van google zelf), je zult er dus niet al te snel spontaan tegenaan klikken. Al vind je er wel onderstaande interessante documentaire’s. Dus doe je licht op.

Als ik me niet in zou houden, kocht ik alles wat nutteloos was. Te beginnen bij een digitale camera met meer megapixels dan ik ooit uit kan printen. Daarbij zou ik lenzen kopen alsof ik een professioneel fotograaf was. En vele Gb’s aan geheugenkaartjes. En natuurlijk toch een kleuren-laserprinter die ook op A3, nee A2 formaat kan printen.
Dan zou ik de camera in de kast leggen en de blik verleggen naar video. En dan niet zo’n 600euro video cameraatje, maar een vele duizenden euro’s video cameraatje. Alsof ik een professioneel filmmaker of journalist ben. Ik zou wat onhandig met de camera stoeien en er nog meer extra zware batterijen bij kopen. En een richtmicrofoon.

Dan zou ik al snel inzien dat filmpjes maken niet begonnen is zonder 17″ Powerbook. Twee eigenlijk. Er hoort een busje bij zodat ik rijdende studio ben. Hoe kun je zonder in het leven?

Om onduidelijke redenen houd ik me toch in. Wellicht zijn het de financiën, wellicht ben ik gewoon calvinist. Ik koop vrijwel niets. Ik kijk vooral verlekkerd.

Voor mijn gevoel is het puberaal gedrag, ik voel me 15 als ik naar een snelle dunne laptop kijk. Ik hoor u denken, maar ik keek toen niet naar vrouwen, daar was ik vrij laat mee. Overigens keek ik toen ook niet naar laptops. Eigenlijk ben ik pas naar vrouwen gaan kijken toen ze net zo bereikbaar voor me werden als laptops. Wellicht iets eerder, maar vrouwen zijn dan ook aanmerkelijk goedkoper; liefde koop je al voor een knipoog.
Maar af en toe kan ik het niet laten. En omdat ik zuinig wil zijn koop ik dan maar een webcam van een tientje. M’n vriendin is ook maar 1 meter 60.

De kiezer.

Zouden ze het niet weten? Of zijn ze het vergeten? Animisme zie je vaker onder primitieve volken. Ik denk dat ze het niet weten.

Dames, heren, de kiezer bestaat niet.

Ik heb gestemd, mijn bedoeling daarvan was dat de partij waarop ik stemde meer te zeggen kreeg. De verkiezingen zijn voorbij, inmiddels bedoel ik er dan ook helemaal niets meer mee. Mijn volgende bedoeling is bij de volgende verkiezingen precies hetzelfde en direct na die verkiezingen weer helemaal verdwenen. Tegen de politieke stammen zou ik willen zeggen: gaat in de tussentijd uw goddelijke gang. Betuttel, veroordeel, aanvaard, verwerp, sloof u uit, houd u in, vraag veel, vraag weinig, vraag minder, wees ferm, wees mild, doe uw sociale gezichten op en af. Het laat mij koud. Over een tijdje verschijnt u weer in spelshows op TV om mij te vertellen wie ik ben, wat ik wil en wat ik niet wil. En ik vraag mij af tegen wie u het heeft en wat u bedoelt, want ik besta niet.

De belastingdienst wilde ook nog van me weten wat het maatschappelijk belang is en of ik enkele beleidsstukken kon overleggen. Het was even stil in m’n hoofd.

Belang?

Maatschappelijk?

Dûhûûû!! Hoe komen ze erop daarnaar te vragen? Ik heb een Stichting! De hele wereld wordt toch overduidelijk beter van mijn Stichting? Daar is het toch ook een Stichting voor? Als ik ‘het’ voor mezelf wilde houden had ik er wel een b.v. van gemaakt. Maar nee, Stichting Dzjindag is er ter algehele vebetering en ontwikkeling van de maatschappij in het algemeen en iedereen in het bijzonder (?).

Goed. Misschien vaag. Binnenkort te verwachten: een visie, projectbeschrijvingen, concrete plannen. Al is het eigenlijk een motie van wantrouwen dat u me niet spontaan donaties komt brengen.
Ik heb ook al een geweldig design voor de website. Dat wordt smullen!

Op de weg door Duitsland droomde ik al van een groen, schoon Nederland met aan iedere horizon rijen met windmolens. Eigenaardig dat ik dat dacht. Want ze zijn lelijk. Niet afgrijselijk. Maar toen we in noord-Groningen door de platte polder reden en er geen windmolen meer te zien was, begreep ik dat rust aan zichzelf genoeg heeft. Kijk een vogel, gewoon een meeuw. Een windmolen is rustgevend als een natuurfoto op je beeldscherm. Het komt niet in de buurt.

Er is mij een aantal maal gevraagd of ik deze site ‘professioneel’ vind, met in die vraag een suggestie… Mijn persoonlijke uitlatingen, dromerige uitflapsels en praatjes over zaken die niets met communicatie of websites te maken hebben, die horen hier niet. Professioneel communiceren is blijkbaar onpersoonlijk, ongrappig en vooral onaanstootgevend. Men mocht u eens onderscheiden van anderen. Dergelijke opvatting over professioneel communiceren lijkt mij synoniem aan ontaard. Handig als je bij de IND werkt, maar daar werk ik niet. Zit ook iets eigenaardigs calvinistisch in. Maar ik zeg, dood aan de innerlijke grevo! (uiterlijke grevo’s zijn best koddig, neem onze mp jp)
En ik dacht eigenlijk dat alleen in personeelsadvertenties van te graaigrage stijve bedrijven nog gevraagd werd om een ‘professionele houding’. Ik was toch al niet van plan websites aan het bank en verzekeringswezen te verkopen. Iedereen weet toch inmiddels dat dergelijke professionaliteit leidt tot burn outs en een ongelukkig leven? En dat men in bijhorende kantoren porno kijkt in de pauzes en schunnige opmerkingen maakt bij het koffie-apparaat. En dat de frikandellen-onder-rode-lamp in de kantine er onsmakelijker zijn dan de verse bagels in de leukere bedrijfjes in de binnenstad? Waar bovendien meer geld verdient wordt, de baas z’n kinderen om vier uur van de vrije school haalt (om vervolgens wel door te werken tot acht uur ’s avonds) en iedereen altijd naar elkaar lacht en nooit cynisch is.

Onprofessionele Blog dus. Voor wie het aan kan. Websites te koop ook. Prima sites, gemaakt door mij - man met een laptop; niets onprofessioneel aan. Geleverd met gratis bagel cream cheese. En ik zit gewoon thuis, niet in de binnenstad, heb geen kinderen, wil geen kinderen en eet zelf echt nooit bagels. Die hele bagel-hype is ook al weer een tijdje voorbij dacht ik.

Verder even geen meldingen.

Vanuit het raam van mijn kantoor kijk ik uit op ‘ons nieuwe kantoor’ - in afbouw. Ik kijk alleen ’s middags naar het kantoor, want als ik ’s ochtends al kijk heb ik ’s middags niets te doen. Maar nu het zo waait, luister ik de hele dag naar het gebouw. Het is een verdiepinkje of 10 hoog (zonder te tellen) en fluit naar me. Of fluit in het algemeen.
Zeker kolder in de kop.
Of een nieuwe hightech isolatielaag: een kunststof rooster op een metertje afstand van de buitenste muren dat het hele gebouw omkleedt. Het gebouw was mooier toen het nog in aanbouw was, zonder rooster.
Het floot ook minder naar me toen.

Momenteel is het nog onbewoond. Ik ben erg benieuwd of het ‘t MT zal bevallen op de bovenste verdiepingen. In de herfst wil het nog wel eens harder stormen dan nu - en ik vermoed ook een stuk harder fluiten. Ik benijd ze in ieder geval niet als ik op de vierde verdieping blijf steken.

Architecten hebben een nieuwe dimensie toegevoegd aan hun toch al niet te beste reputatie. Ze veroorzaken nu - ook na afbouw - geluidsoverlast. En ik weet zoals gewoonlijk niet wie dit ontworpen heeft, maar ik vermoed sterk dat het iemand is die zelf domicilie heeft genomen in een 17de eeuws pandje aan deez’ of gene singel in een binnenstad.